Author :
Abstract
İslam ceza hukuku, bireyin haklarını korumayı, toplumda huzur ve güven ortamını tesis etmeyi
ve suçları önleyici bir sistem geliştirmeyi hedefler. Makâsıdü’ş-Şerîa, İslâm hukukunun gayelerini
ele alan bir disiplin olarak, ceza hukukunun adâlet, caydırıcılık ve ıslah ilkeleri açısından
değerlendirilmesine imkân tanır. Adâlet ilkesi, suç ve ceza dengesini koruyarak, masumiyetin
gözetilmesi ve aşırılıklardan kaçınılmasını gerektirir. Kur’ân, cezaların infazında adâletin gözetilmesini
zorunlu kılarak, herhangi bir aşırılığa veya keyfiliğe izin vermemektedir. Kur’ân’ın belirlediği
cezalar, suç oranlarının düşürülmesi ve toplumun genel güvenliğinin sağlanması açısından caydırıcı
bir nitelik taşır. Ancak bu cezaların uygulanması, hukukun genel ilkeleriyle uyumlu ve toplumsal
dengeleri gözeten bir anlayışla gerçekleşmelidir. Kur’ânî hükümler, cezanın sadece bir infaz aracı
değil, aynı zamanda bireyin ve toplumun ıslahına yönelik bir eğitim mekanizması olarak değerlendirilmesini öngörmektedir. Bu doğrultuda, affetme, tövbe kapısını açık tutma ve iyileştirme süreçleri,
İslâm ceza hukukunun temel unsurları arasında yer almaktadır. Bu makale, Makâsıdü’ş-Şerîa
perspektifinden Kur’ân’ın ceza hükümlerinde adâlet, caydırıcılık ve toplumsal ıslah ilkelerini ele almaktadır.
Çalışmada, döküman analiz yöntemi kullanılarak İslâm hukukunun temel kaynakları olan
Kur’ân ve Sünnet bağlamında ceza hükümlerinin makâsıd eksenli yorumu incelenmiştir. Kur’ân’ın
ceza hükümleri, Makâsıdü’ş-Şerîa çerçevesinde adâleti sağlamak, suçları caydırmak ve toplumu ıslah
etmek gibi temel amaçlara yöneliktir. Bu hükümler, bireyin haklarını koruyarak toplumda huzur ve
güven ortamı oluşturmayı hedefleyen bir yapı sunar. Söz konusu ilkelerin birbirleriyle nasıl bir denge
içerisinde ele alındığını ortaya koyarak, İslâm ceza hukukunun dinamik yapısını ve toplumsal düzen
üzerindeki etkilerini daha iyi anlaşılması hususunda literatüre katkı sağlamaktadır.
Keywords
Abstract
This study examines the institutional organization and cultural influence strategies of German missionary
organizations in Maraş during the late 19th and early 20th centuries. It focuses on the
educational and vocational activities carried out through German schools, orphanages, and workshops,
highlighting how these initiatives impacted the local society. The research reveals that German
missionaries adapted their curricula to local linguistic and religious conditions, aiming to establish
cultural and linguistic influence particularly over Armenian children. Primary sources include
Ottoman archival documents, the private archives of the Sarıfakıoğlu family, and contemporary
publications. Findings indicate that the German missionary efforts in Maraş were guided by a
multidimensional strategy: orphanages and schools not only provided shelter and sustenance but
also imparted vocational skills such as carpentry, tailoring, shoemaking, and agriculture. Educational
programs prioritized Ottoman Turkish and Armenian, while outstanding students were sent to
higher education institutions in Germany, ensuring a lasting German presence in the region. Beyond
social services, missionaries established international educational networks through material
support, local engagement, and the transfer of students between institutions. Armenian communities
were strategically targeted to extend German cultural and political influence, with schools and
orphanages facilitating the upbringing of children under sustained German guidance. Consequently,
these initiatives reinforced both individual development and broader sociopolitical objectives,
consolidating German missionary presence in Maraş.
