Author :
Abstract
Mevsimsel özelliklere bağlı olarak doğada yetişen çiçekler, insanoğluna doğanın sunduğu
önemli zenginlikler arasında yer almaktadır. Arkeolojik ve etnobotanik bulgular, ilk insanların
çiçeklerden çeşitli şekillerde yararlandıklarını ortaya koymaktadır. Çiçekler, yüzyıllardır
Türk mutfağında çiğ, pişirilmiş ya da kurutulmuş formlarda kullanılmaktadır. Bu çalışmanın
temel amacı, zengin bitki örtüsüne sahip, büyük ölçüde ormanlık alan olarak tanımlanan ve akasya
ağaçlarının doğal olarak yoğun biçimde yetiştiği Ordu ili Ulubey ilçesinde, geçmişten günümüzebilinen ancak günümüzde unutulmaya yüz tutmuş bir geleneksel lezzet olan akasya çiçeği tavası
yemeğini, sorumlu gastronomi ilkeleri çerçevesinde tekrar gün yüzüne çıkarmaktır. Bununla birlikte,
yenilebilir nitelikteki bu çiçeğin gastronomik değerine dikkat çekilerek potansiyel bir pazarlama aracı
haline getirilmesi ve bu yolla ticari değerinin artırılması hedeflenmektedir. Ayrıca, çalışma sonucunda
elde edilen bulguların ulusal literatüre katkı sunması ve gastronomi alanı paydaşlarına yeni
bir perspektif kazandırması amaçlanmaktadır. Araştırmada, nitel veri toplama yöntemlerinden biri
olan görüşme tekniği kullanılmıştır. Bu doğrultuda açık uçlu sorulardan oluşan yarı yapılandırılmış
bir görüşme formu geliştirilmiştir. Söz konusu form aracılığıyla, Ulubey ilçesine bağlı farklı mahallelerde
ikamet eden ve geleneksel yemek hakkında bilgi sahibi olan üç katılımcı ile birebir görüşmeler
gerçekleştirilmiştir. Kaybolmaya yüz tutmuş bu geleneksel yemeğin kayıt altına alınması, yerel
mutfak kültürünün korunması ve gelecek nesillere aktarılması açısından önem arz etmektedir.
Keywords
Abstract
Flowers, which grow seasonally, are among the important biological and cultural riches nature offers
humanity. Historical sources reveal that early humans utilized the flowers of various plants. In
Turkish cuisine, flowers have been used in raw, cooked, or dried forms for centuries. The primary
objective of this study is to revive acacia flower pan, a traditional dish known in the past but now
fading into obscurity in the Ulubey district of Ordu province, where the natural vegetation is largely
forested and acacia trees are widespread, within the framework of responsible gastronomy principles.
Furthermore, the aim is to highlight the gastronomic potential of this edible flower and increase
its marketability as a commercial product. The study also aims to contribute to the national
literature and stakeholders in the field of gastronomy. Interviews, a qualitative data collection technique,
were used in the research. Based on the literature review, the researcher developed a semistructured
interview form with open-ended questions, and interviews were conducted with three
participants knowledgeable about the topic, living in different neighborhoods in the Ulubey district.
Recording this traditional dish is crucial for the sustainability of local culinary culture.
